It wasn’t a blog; Αλλά τώρα είναι.
Και άλλαξε θέση. Μεταφέρθηκε.
Πλέον, συνεχίζω εδώ:
http://blog.diataxis.gr
Σας περιμένω…
0
Καλοκαίριασε! Η κυβέρνηση ανακοίνωσε συμφωνία με τους πιστωτές μας για το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα 2011-2015.
Καλοκαίριασε! Αδειάζουμε τις πλατείες και πλέον αγανακτούμε στις κοντινές παραλίες. Οι καντίνες ετοιμάζονται να μετακομίσουν από το Σύνταγμα στις πλαζ.
Καλοκαίριασε! Το ρεκόρ προσέλευσης στις πλατείες της προηγούμενης Κυριακής αναμένεται να σπάσει η κοσμοσυρροή στη Χαλκιδική για το επερχόμενο Σαββατοκύριακο.
Γιατί ο Έλληνας νιώθει στο πετσί του την αδικία του συστήματος, την προδοσία των πολιτικών, αλλά και την ιδρωτίλα από το υγρό tshirt. Και η μόνη λύση στο πρόβλημα φαίνεται να είναι η ηλιοθεραπεία που σκοτώνει τα μικρόβια και η βουτιά στη θάλασσα που χαλαρώνει το δέρμα.
Βουρ για την παραλία, λοιπόν. Αβασάνιστα, που λέει και ο φίλος μου ο βλάχος ο καφετζής.
Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τον κόσμο που κατέβηκε στις πλατείες χτες. Ούτε και όσους το ξανακάνουν σήμερα. Κάποιοι είχαν διαδηλώσει ξανά, κάποιοι πήραν το βάπτισμα του πυρός. Κάποιοι θα πετύχουν το στόχο τους, κάποιοι θα καπελωθούν, άλλοι θα απογοητευθούν. Δεν μπορείς να έχεις απαιτήσεις, η εμπειρία γεννά τα αντανακλαστικά.
Αγανακτισμένοι πολίτες, ειρηνική διαμρτυρία, αυθόρμητη συγκέντρωση… πέρα από κομματικές γραμμές και παλιομοδίτικες αντιλήψεις. Κι όλα αυτά μέσω του internet. Είναι μόδα το internet σήμερα. Όπως κάποτε ήταν μόδα το παντελόνι καμπάνα και οι φαβορίτες. Η μόδα κοιτάει πάντα μπροστά. Και βλέπει πάντα μακριά.
Ζούμε σε μια φτωχή χώρα που μας επιτρέπει να ψηφίζουμε στις εκλογές, να κάνουμε επιλογές, να πηγαίνουμε διακοπές, να έχουμε facebook, να αγοράζουμε iPhone. Αλλά δε μας αρκεί. Θέλουμε την πραγματική δημοκρατία και πάμε πλατεία για να τη διεκδικήσουμε. Αυτό είναι επανάσταση. Ο καθένας κάνει την επανάσταση που του αξίζει τελικά.
Αυτό το έργο το έχω ξαναδεί. Ας μου επιτραπεί να έχω άποψη για το γεγονός. Το ζητούμενο δεν είναι να σηκωθεί ο κόσμος από τον καναπέ του, αλλά να σηκωθεί για να πάει κάπου. Αλλιώς μιλάμε απλώς για ινιδισμό.
Περίμενε 10 μήνες να έρθει η σειρά της. Πήγε σήμερα στο νοσοκομείο για εισαγωγή, της πήραν αίμα, έκανε καρδιογράφημα, φόρεσε το βραχιολάκι στο χέρι και πριν μπει στο δωμάτιο, την ενημερώνουν ότι ακυρώνονται όλα τα αυριανά χειρουργεία.
Γιατί; Πώς; Και τώρα; Don’t call us, we’ll call you…
Πάντα υποστήριζα τα δημόσια νοσοκομεία. Η Υγεία είναι κοινωνικό αγαθό, κατά συνέπεια ευθύνη και υποχρέωση του κράτους. Σ’αυτό το χρεωκοπημένο μπουρδέλο που ζούμε, δεν μπορούμε να έχουμε την απαίτηση να λειτουργούν όλα ρολόι. Για να είμαι περισσότερο ακριβής, δεν μπορούμε να έχουμε την απαίτηση να λειτουργεί ο,τιδήποτε.
Χτες αναρωτήθηκα πώς άλλαξε η Ελλάδα τόσο πολύ: η Αθήνα θυμίζει Βυρητό και τα κανάλια CNN.
Σήμερα βλέπω ότι δεν άλλαξε τίποτα: η Eurovision έληξε και (σε αντίθεση με το αποτέλεσμα) τα κουτσομπολιά της διοργάνωσης είναι πρώτο θέμα στην τηλεόραση.
